SYRENA 

Moja siostra zabiła się w tym tygodniu, w którym skończyłam osiem lat. Trzy dni przed moimi urodzinami. Nie świętowaliśmy. Tego popołudnia chodziłam na bosaka po plaży i wypełniłam kieszenie muszlami. Znalazłam kilka koników morskich, ale je wyrzuciłam, bo cuchnęły. Znalazłam rozgwiazdę piaskową. Były rzadkie. Moja siostra zawsze je znajdywała, ale ja nigdy. Kiedyś mi powiedziała, że jak rozkruszy się je w odpowiedni sposób, podzielą się na części, przypominające gołębie.

 

Zgniotłam rozgwiazdę. Było zimno, więc miałam ręce w kieszeni i czułam pokruszone kawałki. Pomyślałam o bliźnie na moim palcu wskazującym, na którego knykciu roztrzaskała pęknięty kieliszek do wódki. Wyciągnęłam palec i pocałowałam białe linie na kłykciach. Miała temperament.

 

Jej pokój był w kolorze wodno niebieskim. To nie kolor naszego oceanu, kolor pocztówkowych oceanów, których nigdy nie widzieliśmy. Nasz ocean był szary, w zimne dni prawie czarny jak olej. Tylko pięć dni przed moimi urodzinami szliśmy razem wzdłuż brzegu, kiedy powiedziała mi, że kątem oka zobaczyła syrenę za jakimś dryfującym kawałkiem drewna. Widziała ją tylko przez chwilę i bała się zerknąć w tamtą stronę jeszcze raz. Wiedziała, że syrena byłaby albo piękna, albo potworna. Lubiła opowiadać mi takie historie, lubiła udawać, że Mikołaj jest prawdziwy i chciała, żebym została małym dzieckiem. Powiedziałam, że jej wierzę. Potem zapytała, czy kiedykolwiek się zastanawiałam jak to musi być żyć gdzieś, gdzie nie ma światła, na dnie morza.

 

Copyright (c) by Claudia Smith

Przeł. Szymon Żyliński

first appeared in PINDELDYBOZ