MINIMALBOOKS

Ptaszarnia stała na wzgórzu, tuż przy ogrodzie botanicznym. Na „Noc w Ptaszarni” wszyscy ludzie z miasta przyszli na wzgórze ubrani na biało. Obficie czerpali wodę do wysokich szklanek wprost z fontann stojących w wąskich, wilgotnych korytarzach budynku ptaszarni. Niektóre z korytarzy - te, w których nie było ptaków - były ciemne. Ludzie jednak snuli się po nich; ich białe ubrania sprawiały, że łatwo ich było zobaczyć. Ptaki przysiadały na prętach. Ludzie dreptali wokół, patrząc na nie, czytając opisy umieszczone obok drucianych klatek. Ten ptak pochodzi z Madagaskaru. Ten jest nielotem. Ten buduje gniazdo w kształcie portmonetki.

W ptaszarni Jessy także przyglądała się ptakom w klatkach. Jeden z nich wyglądał tak, jakby miał wełnę na łebku. Stał na jednej nodze, a dziób wetknął w pióra na piersi. Inny przypominał miękką kulkę z waty. Miał dziób jak szpilka. Opis przy klatce mówił: Cycek Krzakowy.

Później ludzie zeszli ze wzgórza na przyjęcie i tańczyli przy muzyce elektronicznej w chacie Jessie. Ubrana w turkusową sukienkę, sącząc białe wino wciąż z tej samej szklanki, patrzyła jak wszyscy tańczą. Jeden z mężczyzn, tańcząc, powłóczył nogą po parkiecie. Powiedział Jessie, że podoba mu się u niej. Ściany jej chaty zrobione były z drewna, a w kuchni zlew znajdował się między lodówką a kuchnią. Na stole leżał klucz nasadowy, stała czerwona, ceramiczna miska i jedna figurka zwierzęcia z origami.

Pomyślała o ciemnych teraz pomieszczeniach ptaszarni.

Tej nocy obok jej chaty otworzyła się wielka jama. Podczas gdy wszyscy zgromadzili się wokół jamy, Jessie czekała w ciszy, stojąc w drzwiach frontowych chaty.

Pierwszy raz, kiedy stała przy jamie, zamiast patrzeć w głąb, wpatrywała się w horyzont za chatą. Na horyzoncie widać było ciężarówki wiozące drewno.

Powietrze było ciepłe i jama była ciepła.

Zaczęła przychodzić do jamy zamiast chodzić popływać. Niedaleko była ciepła, czysta rzeka, ale jama była cieplejsza. Siadała przy jamie, żeby poczytać. Zbudowała szopę tuż przy chacie, a potem stała przy jamie, oddychając głęboko. Zabrała klucz nasadowy z kuchni i powiesiła go w szopie. Wpatrywała się w jamę, stojąc w drzwiach szopy.

Któregoś popołudnia, używając niebieskiej włóczki, szydełkowała siedząc przy jamie. Jej srebrne druty dzwoniły w ciepłym powietrzu. Trawa poruszała się delikatnie. Później poszła do ptaszarni. Nie mogła uwierzyć, że jest jej tak ciepło. Jej ciało wiedziało, czym jest przyjemność. Jej nogi, jej stopy, jej ramiona i jej ręce wiedziały, czym jest przyjemność.

Przeszła powoli przez ptaszarnię, trzymając w ręku skrawek białego papieru. Napiła się wody wprost z fontanny. Przyjrzała się ptakom, słuchając głosu z głośników:

Te ptaki nie wiedzą, kim jesteś, nawet jeśli widują cię codziennie. Ty możesz zapamiętać swojego ulubionego ptaka, ale on nie zapamięta ciebie. Staraj się myśleć o każdym ptaku jak o zupełnie innym za każdym razem, kiedy go zobaczysz.

W głównym pomieszczeniu ptaszarni cycek krzakowy dziobał kanarka, który po chwili odfrunął na inny, dłuższy drążek i odwrócił główkę w bok kilka razy. Cycek krzakowy otrząsnął piórka. Pił, a kiedy podniósł główkę z nad poidełka, główka była mokra.

Następnego wieczora, zamiast siedzieć przy jamie, Jessie usiadła w parku, czekając aż zacznie się film w kinie na świeżym powietrzu. Mężczyzna, który tańczył powłócząc nogą w chacie Jessie, zauważył ją i rozłożył swój koc przy jej kocu. Miał na sobie blezer o wiele za ciepły jak na lato. Był przystojny, ale w jakiś dziwny sposób.

- Ja to zbudowałem - powiedział. - Byłem pewien, że spóźnię się na otwarcie.

Jessie kiwnęła głową ze zrozumieniem i zwróciła się w stronę ekranu. Film rozpoczął się i wszyscy zaczęli go oglądać. W pierwszej scenie pokazano wnętrze biblioteki nocą, a w scenie kolejnej pojawiło się ta sama biblioteka, tyle że za dnia.

- Wierzyć się nie chce - wyszeptał mężczyzna. - Byłem w tej bibliotece.

I wtedy olbrzymia jama otworzyła się w ziemi tuż przy namiocie w parku, jama większa od tej w pobliżu chaty Jessie.

Tej nocy Jessie zadzwoniła do pewnego staruszka. Trzymała przy uchu telefon, wsłuchując się w sygnał. Telefon zadzwonił cztery razy. Powiedziała mężczyźnie o jamie. Odpowiedział, że on sam pływał w jamie, kiedy był w wieku Jessie. Do uszu Jessie doszedł głos muzyki z oddali, jakby odgłos muzyki elektronicznej.

- To nie jest jama, w której można pływać - powiedziała delikatnie. - Nie ma w niej wody.

- No to nie wiem, o czym mówisz.

Odłożyła słuchawkę i wyszła na zewnątrz.

Od czasu do czasu ludzie, pojedynczo lub parami, trzymając się za ręce przechodzili obok jamy. Jakaś rodzina zatrzymała się przy jamie. Ojciec rodziny był wyraźnie przestraszony.

- Jak dużo jam jest w tym mieście? - spytał.

- Nie martw się. Te jamy nie mogą zrobić nam krzywdy - odpowiedział jakiś inny ojciec.

copyright (c) by Amina Memory Cain

trans. Piotr Siwecki